پند حضرت رسول به ابوذز

فرمود:جهاد را فراموش مکن که از دنیا گذشتگی(رهبانیت)امت من

است.گفتم باز هم بفرمایید فرمودند،بر تو باد به سکوت طولانی که شیطان

را براند و ترا در کار دین کمک کند.گفتم زیادتر بفرمایید،فرمودند:از خنده ی

بسیار بگریز که دل را میمیراند و طراوت جهره را می برد.

عرض کردم:بیشتر بفرمایید.

فرمودند: همیشه به زیر دست بنگر نه زبر دست ،تا نعمتهایی که خدا بتو داده حقیر نشماری.

عرض کردم:باز هم بفرمایید.

فرمودند:با خویشانت خوش رفتار باش اگر چه آنها بد رفتاری کنند.

باز تقاضای زیادتر کردم،فرمودند:مستمندان و همنشینی آنها را دوست بدار.

باز هم،فرمودند:حق را بگو هرچند تلخ باشد.

گفتم بیفزایید،فرمودند:غیبی که در خودت است به دیگران خرده مگیر،این عیب برای مرد بس که سه خصلت داشته باشد: عیبی را که در خود نمیبیند در مردم ببیند،بدیها و زشتیهایی که در خود دارد چون در دیگران بیند از کار آنها شرم کند،همنشین را به مطالب بیهوده بیازارد.

ای ابوذز !عقلی چون تدبیر نیست،پرهیزگاری ای چون خودداری از گناه نیست،حسب و نسبی مثل اخلاق خوب نیست.

شروع مجدد با نام یاد خداوند متعال...